Een bijzonder fenomeen dat de laatste dagen in Nederland veelvuldig zorgde voor ander rijgedrag. Tja, mist. Voor de een is het een warme deken en geeft het een bepaalde associatie. Voor anderen juist weer angstig. Hoe bepaal je of iets leuk of niet leuk is?

Mist kennen we ook in ons hoofd. Je ziet de dingen niet meer zo helder en dat kan een behoorlijke impact hebben op je gedrag en gevoel. Binnen onze NLP opleiding besteden we aan dat fenomeen meer dan een dag. Submodaliteiten noemen we dat. En submodaliteiten zijn de onderliggende structuur van onze modaliteiten, van onze zintuigen.

Zo kennen we bijvoorbeeld het zintuig 'zien'. De submodaliteiten van dit zintuig zijn bijvoorbeeld panoramisch, kader, kleur, beweging, veraf, licht etc. Voor 'horen', 'voelen', 'ruiken' en 'proeven' zijn er ook van dit soort onderverdelingen.

Submodaliteiten bepalen min of meer hoe wij een ervaring beleven. Wanneer je terugdenkt aan een vervelende situatie zal je veelal merken dat dat een zwart/wit beeld met een kader. Een leuke situatie is daarentegen panoramisch en in kleur.

Soms zeggen mensen wel eens dat ze hun doel niet helder hebben. Het is dan mistig in hun hoofd. Grappig is dat mensen soms zeggen dat ze hun licht even willen laten schijnen op dat doel. Maar ja, dat is ook in echte mist niet handig. Doe je grootlicht maar eens aan tijdens de mist...

Hoe maken we onszelf duidelijk dat iets leuk is?

Ik vind het heel bijzonder hoe onze hersenen ervaringen coderen. Want dat is wat submodaliteiten laten zien. We moeten ergens aan kunnen herkennen of iets leuk of niet leuk is toch. Of denk je dat dat vanzelf gaat. In ons systeem zit er een manier om ons dat duidelijk te maken.

Probeer eens

Denk maar eens terug een een vervelende situatie...

En denk nu maar eens aan een leuke situatie...

Waar zitten de verschillen bij jou? Zijn de beelden anders (ver weg/dichtbij/panoramisch/licht/kleur), de geluiden (hard/zacht/geen geluid) en/of de gevoelens. Voelt het anders op andere plekken bijvoorbeeld.

Lukt het? Grappig toch?

Een oefening

Nu is het zelfs zo dat je je ervaringen van vroeger kunt aanpassen. Niet de ervaring zelf natuurlijk, maar de herinnering aan die ervaring. Een klassiek voorbeeld: Denk eens terug aan een vervelende vergadering of samenzijn met anderen wat nog steeds een naar gevoel oplevert.

Wat zie je, hoor je en voel je? Zet nu eens iedereen een clownsneus op. Wat gebeurt er nu? Laat eens iedereen met Mickey Mouse stemmetjes praten. Wat doet dat? Zo kun je eindeloos doorgaan. Laat ze sneller bewegen, maak het beeld heel klein of juist heel groot. Laat iedereen in gedachten achteruit lopen en praten. Doe dit allemaal eens. En denk dan eens terug aan diezelfde situatie. Best kans dat de situatie niet meer zo'n naar gevoel geeft.

Dus als je alles niet meer helder op een rijtje hebt... Neem eens rustig de tijd om eens goed naar het plaatje te kijken, de geluiden te luisteren en de gevoelens te voelen. Wat kun jij daaraan veranderen?

In onze NLP opleiding wordt in het eerste blok het onderwerp 'communicatie' behandeld. Nu zou je denken dat communicatie niet zoveel tijd behoeft. We krijgen toch behoorlijk wat taalvaardigheden op school. Ik zie hoe mijn kinderen worstelen met bijvoorbeeld grammatica, dus aandacht is er wel voor.

Is grammatica dan wel zo belangrijk?

Natuurlijk voor onze taal zeker. Maar hoe zit het met de echte grammatica. De grammatica van het leven. Grammatica volgens Wikipedia (Grammatica is binnen de theoretische taalkunde de benaming voor de studie, beschrijving en verklaring voor alles wat met de systematiek van een natuurlijke taal of kunsttaal te maken heeft. Dus de structuur van de woorden en de zinnen van een taal wordt gedefinieerd aan de hand van regels.)

Grappig, want binnen NLP zijn er ook een aantal regels. Vooronderstellingen noemen we die. Uitgangspunten die we in de eerste instantie aannemen om vervolgens te kijken of het klopt.

Vooronderstellingen

Een van deze vooronderstellingen is: het effect van je communicatie is de reactie die je krijgt, ongeacht je bedoeling.

Krijg je niet de juiste respons?

Dus wat je ook zegt, met welke intentie ook, jouw boodschap kan anders overkomen dan je misschien bedacht had. Dus ik zeg 'dat heb je goed gedaan' en de ander pakt dat op als sarcastisch (maar dat was niet mijn intentie). Het kan zijn dat de ander niet gelooft dat het echt goed gedaan is. En misschien zelfs heel weinig vertrouwen in zichzelf heeft. Komt dan ieder ander compliment wel aan? Meestal wel en soms niet. Soms krijg je een reactie terug die je echt niet bedacht had ('dat zeg je alleen maar omdat je me zielig vindt...')

Binnen het NLP communicatieblok wordt er aandacht gegeven aan de structuur, de grammatica van het leven. Alles wat we waarnemen is in principe neutraal. Niets heeft nog een betekenis, totdat jij er een betekenis aangeeft. En die betekenisgeving gaat op basis van eerdere ervaringen en overtuigingen over jezelf en de wereld. Jouw regels dus. Maar zijn dat wel keiharde werkelijkheden?

Wat zijn jouw regels?

Hoe wij die 'neutrale' wereld waarnemen kunnen we aan de hand van onze taalpatronen herleiden. Zo kun je iemands voorkeur voor beelden, geluid of gevoel opmerken. Maar ook de mate van 'nee' kunnen zeggen.

Hoe meer je let op taalpatronen, hoe meer je dus leert hoe iemand de wereld observeert. Dus als iemand zegt 'dat zeg je alleen maar...' kun je bij jezelf denken dat iemand dus volgens andere regels naar de wereld kijkt dan jij. Wat misschien jouw manier van communiceren net even anders maakt. En dat leidt dan weer tot begrip en beter contact.

Spreken is zilver, zwijgen is goud

Een van de cursisten vertelde tijdens zijn certificering 'ik kwam op deze cursus om beter te leren communiceren, maar ik heb beter leren luisteren'. En dat is mooi, want communiceren is luisteren. En ik wil daar aan toevoegen, neutraal luisteren. Vaak zijn we zo betrokken bij het verhaal dat we oplossingen gaan bedenken of ons eigen verhaal gaan vertellen.

Wanneer iedereen neutraal kan luisteren met aandacht voor de ander zal de effectiveit van persoonlijke communicatie toenemen. Er zal meer begrip zijn en minder 'ruis'. Het kan dan zelfs zover komen dat het effect van je communicatie heel dicht bij je bedoeling zit.

Koffie?

Wat ik mij vanochtend afvroeg is de stelling 'stel dat de scholen kinderen als klanten gingen zien, wat zou er dan veranderen'.

In mijn ogen past het schoolsysteem niet in de huidige tijd. Ik geloof niet zozeer dat dit de fout is van de scholen, maar dat ons hele systeem een beetje achterloopt op de realiteit.

Maar wat nou als de scholen hun jongeren echt moesten binnenhalen. Maar ook dus overtuigen dat hun school het beste voor ze is. En dat gaat verder dan alleen een mooi gebouw neerzetten.

Hoe zou de marketing eruitzien. Hoe zou het productenpakket zijn. Hou zouden de lessen verlopen en welke mensen staan er voor de klas?

De kinderen als klant. Net zoals een goede fabrikant haar spullen aanpast aan de klant. Een markt zoekt en die bewerkt. Met een effectieve klantenservice en een goede klachtenregeling.

Ik droom nog even verder...

Er is veel geweld in de wereld

Je mag niet stelen

Ik bewonder de natuur

Wat is dat een kl*tz*k zeg

Het wordt steeds voller

De buurman pikt altijd mijn plek

Ik vertrouw niemand

---

Ik heb veel geweld in mijzelf

Ik laat me bestelen

Ik bewonder mijn natuur

Wat ben ik een kl*tz*k zeg

Ik word steeds voller

Ik heb geen eigen plek

Ik vertrouw mezelf niet

---

In hoeverre doe jij uitspraken over anderen die bij jezelf liggen?

Wanneer je wijst naar een ander, wijzen er op zijn minst 3 vingers naar jezelf.

Wat maakt jou uniek?

Iedereen levert op unieke wijze een bijdrage aan een groter geheel. Je hoeft dat niet altijd in hele grote zaken te vinden. De glimlach naar een voorbijganger, een compliment of de trui die je draagt.

Op welke manier geef jij uiting aan jouw uniekheid. Op welke manier draag jij bij aan het grotere geheel. Wat doe jij, hoe straal jij, hoe huil jij waardoor je een ander leven aanraakt. Zonder verwachtingen.

Zie je dat wel van jezelf. Zie je wel wat een impact jij hebt op het leven van anderen. Of doe jij jezelf tekort. Vind je jezelf er niet zo toedoen, ook al zegt men het tegenovergestelde.

Kijk naar jezelf in de spiegel. Geef jezelf dat compliment dat je verdient. Schrijf het op de spiegel, zodat je het nooit meer vergeet.

Jij bent niet voor niets op deze plek, op dit tijdstip. Niets gebeurt met toeval. Het heeft een betekenis. En hoe waardevoller je jezelf vindt, hoe meer schoonheid je zult vinden op de plekken waar je komt.

Geef het door, pay it forward

Patronen. We hebben ze allemaal. Veel zijn handig, maar er zijn er ook bij die gewoon veel energie kosten. En er zijn patronen waarvan je dacht dat ze allang verdwenen waren. Toch?

Soms is het goed iets los te laten. Zo ben ik al weer een tijdje bezig met www.denkopmerkelijk.nl en daar komen mooie creaties uit. In een gesprek met een goede vriend (Henk) kwam ik erachter dat Denkopmerkelijk ook weer zo'n project was waarvan ik mezelf oplegde een bepaalde structuur te volgen. Ik moest iedere week een filmpje online zetten... En dat moeten dat wil ik juist niet. Ik wil zeker niet dwangmatig iets moeten doen. Die tijd heb ik gehad.

Tja, wel mijn valkuil. Van je hobby werk maken, kan je ook overdrijven ; )

Wat zijn die zaken die jij denkt opeens anders te doen (bijvoorbeeld na een goede training) en waarbij je toch weer in die oude valkuil stapt. Maar dan anders, in een soort vermomming.

Een opmerking die iemand ooit maakte was: 'stoppen met koffie drinken is ook een verslaving'. En dat is zo'n mooi voorbeeld. Je wilt niet zo hard werken, en daar doe je dan ook echt je best voor...

Hoe herken je dat patroon bij jezelf en hoe kun je dat stoppen? Ik heb gewoon het patroon doorbroken door de structuur los te laten. Mijn interviews afgezegd en een totaal ander interview opgenomen. Overigens was er geen verborgen positieve intentie meer in het behouden van het patroon. Wat dat is wel handig om even te checken. Heb jij nog voordelen bij de patronen die je volgt. Wil je er van af, dan zul je zeker een goed alternatief moeten vinden voor deze voordelen.

Hieronder het resultaatvan het doorbreken van mijn patroon (kijk even op www.denkopmerkelijk.nl voor mijn andere filmpjes ter vergelijking). En wie weet wanneer het volgende interview komt... (overigens kan het ook weer een patroon worden geen patroon te willen volgen ha ha)

Succes met het vinden van je patronen.

Er zijn van die momenten dat je iets zomaar krijgt.

Gewoon een gebaar.

Dat raakt.

Op velerlei vlakken.

Niet om iets te krijgen.

Maar om wat het betekent.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Gisterochtend kreeg ik van Jean Prevoo (vriend/cursist/collega) bovenstaand logo, voor mij als Sjamaan. Gewoon zomaar, omdat hij een beetje zat te tekenen met zijn computer. Maar het is meer dan een logo voor mij. Er wordt wel eens gezegd, dat je pas een Sjamaan bent wanneer anderen dat tegen je zeggen, ongevraagd,

Vorig jaar zomer heb ik een besluit genomen dat ik zeker wel een Sjamaan ben. Wat dat dan ook betekent. Ik ben mijn leergang Sjamanisme op gaan zetten die binnen enkele weken vol zat. Plus alle andere bevestigingen die ik in de loop van de afgelopen maanden heb gekregen over de keuze voor dit Sjamanenpad.

Ik merk dat ik er enorm blij van word, van dat Sjamanisme. Het doet me wat en dat wat ik doe heeft effect. Het gaat als vanzelf. Alsof het altijd diep verborgen in mij zat. Ik vond het in het begin ook zo raar dat mensen gewoon maar vertrouwen in mij hadden. Blijkbaar wisten en zagen zij het eerder dan ik.

Mijn vorige blogpost ging al over hoe ik naar healings kijk. En ik heb ook het gevoel dat dit nog meer uitgedragen mag worden. Dus geef ik ook een lezing op maandag 23 mei over het Sjamanisme.

Het logo raakt me diep. Zoals ook het logo dat voor mij ontworpen werd toen ik voor mezelf begon met Frank Bruining Personal Coaching & Training. Er breekt een nieuwe tijd aan. Het zaadje dat al lang geplant was, herkende ik in de herfst en komt nu tot volle bloei.

Jean bedankt!

Hierbij een documentaire over de wisdomkeepers (Lakota) en het volgen van de 'Red Road'. Veel plezier.

Informatiestromen nemen exponentieel toe. In onderstaand filmpje wordt duidelijk dat we constant achter te feiten aanlopen. Dat we reactief zijn. 

Kinderen leren op school voor banen die niet meer bestaan. Op het moment dat het woord innovatie gebruikt wordt, is het al achterhaald.

Wat leren we hiervan?

Het is tijd om vooruit te kijken. Voorbij de technologie. Zover vooruit dat we weer bij het begin komen. De kern. Onszelf. Waar gaat het echt om? 

Een verhaaltje dat ik regelmatig gebruik gaat over een visser. Waar doen we het allemaal voor?

De Visser en de Zakenman

Een Amerikaanse zakenman stond op de pier van een klein kustplaatsje in Mexico, toen een kleine boot met een eenzame Mexicaanse visser aanmeerde. In de boot lagen verscheidene grote vissen. De Amerikaanse complimenteerde de Mexicaan met de kwaliteit van zijn vissen en vroeg hoe lang het duurde om ze te vangen. De visser antwoordde: "een tijdje."

De Amerikaan vroeg: "Als het maar een tijdje duurde om deze heerlijke vis te vangen, waarom ben je dan niet langer gebleven om meer vis te vangen?" De visser legde uit dat deze vangst genoeg was om zijn gezin te voeden. De Amerikaan vroeg: "Maar wat doe je dan met de rest van je tijd?"

De visser antwoordde: "Ik slaap uit, vis wat, speel met mijn kinderen, neem een siësta met mijn vrouw. En ik wandel iedere avond naar het dorp, waar ik wijn drink en gitaar speel met mijn amigo's. Ik heb een vol en druk leven, señor."

De Amerikaanse spotte: "Ik heb een Harvard MBA en kan je helpen. Je moet meer tijd moeten besteden aan visserij en met de opbrengst een grotere boot kopen. Met de opbrengst van de grotere boot kun je meerdere boten kopen. Uiteindelijk heb je dan een vloot vissersboten. In plaats van het verkopen van je vangst via een tussenpersoon zou je direct kunnen verkopen aan de visverwerker. En uiteindelijk open je je eigen visconservenfabriek. Je hebt dan de controle over het product, de verwerking en de distributie. Hierdoor kun je dit kleine vissersdorp achterlaten en kunnen verhuizen naar Mexico City, daarna LA, en uiteindelijk New York City, waarvandaan je je groeiende onderneming kunt leiden. "De visser vroeg:" Maar señor, hoe lang zal dit allemaal duren? '

De Amerikaan antwoordde, "Vijftien tot twintig jaar." "Maar wat dan, señor?" Vroeg de Mexicaan. De Amerikaan kreeg een glimlach op zijn gezicht en zei: "Dat is het beste deel. Als de tijd rijp is, zou je een beursgang aankondigen, verkoop je de aandelen van het bedrijf aan het publiek en word je heel rijk. Je zou miljoenen gaan verdienen. "Miljoenen, señor? En wat dan? Vroeg de Mexicaan."

Waarop de Amerikaan vervolgde: "Waarom??? Dan zou je met pensioen kunnen gaan. Verhuizen naar een klein vissersdorp waar je kan uitslapen, een beetje vissen, spelen met je kinderen, een siësta nemen met je vrouw. En 's avonds kunnen wandelen naar dorp, waar je wijn kunt drinken en gitaar kunt spelen met je amigo's."

Tijd. Sluipend op de loer

Blijheid. Het houdt niet op

Angst. Voor eeuwig en altijd

Tijd. Als kader voor het leven?

Tijd bestaat niet. Tijd is uitgevonden om afspraken met elkaar te kunnen nakomen. Tijd is handig om elkaar op af te rekenen. Tijd is geschikt om te meten hoe productief je bent. Tijd is zinvol om je eigen vorderingen te meten.

Maar tijd zelf...Nee, tijd bestaat niet. 

Soms vraag ik wel eens aan iemand: 'zullen we gaan eten?' Waarop de ander eerst op zijn horloge kijkt.

Tijd is handig om jezelf af te stemmen op de trein die met een zeker schema rijdt. En ook voor de NS, zodat er geen ongelukken gebeuren.

Maar tijd kan ook tegen ons werken. Tijd zorgt voor een scheiding tussen de omgeving en onszelf. Tussen gevoel en ratio.

Buienradar laat ons weten hoe laat het gaat regenen. Wat is er mis met naar buiten kijken?

Tijd bestaat niet. Het is een uitvinding. 

Naar mijn gevoel is het goed om beter afgestemd te zijn op onze natuurlijke omgeving. Te gaan eten wanneer je trek hebt. Slapen als je slaap hebt en wakker worden als je wakker bent.

Langzaam gaan we de herfst in. Gister was het nieuwe maan. De blaadjes gaan vallen. Alles maakt een terugtrekkende beweging. Naar binnen. Naar jezelf.

Hoe is jouw zomer geweest. Wat mag jij oogsten van alles dat je gezaaid hebt in het voorjaar. Wat is er weer tot leven gekomen vanuit de laatste winter?

Wat ga je oogsten. Wat ga je loslaten. Hoe ga jij naar binnen? 

Neem de tijd...

Gisteren was ik in een aangenaam gesprek met twee heren van bloeiend bedrijf. Omdat ik daar een lezing ga geven spraken we het een en ander door.

Op een moment ging het om het 'waarom' we dingen doen. En ik begon mijn pleidooi over het feit dat ik het leuk vindt mijn kennis te delen. Anderen iets laten ontdekken over zichzelf, anderen en het leven. Mensen vooral leren te leren hoe ze van zichzelf en anderen kunnen leren... ach, je begrijpt het wel toch?

De opmerking die ik terugkreeg was dat ik wel zo'n model leek met 'worldpeace'. En ja, misschien lijkt het 'over de top' maar dat wil ik wel. Al vanaf mijn zeer vroege jeugd. Niet zozeer wereldvrede, maar gewoon dat we aardig tegen elkaar doen. Elkaar respecteren.

En ik lever iedere dag mijn bijdrage daaraan. Door mensen de mogelijkheid te geven zichzelf persoonlijk te ontwikkelen. Te laten zien dat ze stuk voor stuk uniek zijn. En dat het echt niet erg is om jezelf onzeker te voelen. Omdat iedereen wel ergens onzeker over is.

Wanneer we onze onzekerheid onder ogen zien, zullen we onszelf meer kunnen accepteren en zullen we meer respect hebben voor onszelf. En daardoor respect voor anderen.

Worldpeace. Ja! Stap voor stap... en begin bij jezelf. Je bent het waard.