Onlangs werd ik weer bevestigd in de gedachten die ik zelf heb over de dood. Vaak een onderwerp wat niet zo makkelijk ligt. Voor mij is de dood een nieuwe fase in de ontwikkeling. Niet dat ik plannen heb in die richting hoor.

Kijk naar de geschiedenis. Naar Egypte. Waarom deden ze zoveel moeite om hun doden goed te behandelen? Maar ook de Indianen en de Hindoes. Allemaal hadden ze wel iets met ‘de volgende fase’, het hiernamaals of andere gedachten die het doodgaan anders bekijken dan wij in de Westerse wereld. Waar je snel ‘opgeruimd’ moet zijn.

Vorige week kreeg ik de visie van de Inca’s. Volgens deze visie krijg je tijdens de conceptie je Lichaam. En dat trekt jouw Ziel en Geest aan. Vervolgens leef je je leven. Kausay Puriy noemen ze dat in Quechua, de oude taal van de Inca’s. En dat betekent ‘het lopen van de levende energie’. Wij noemen het leven.

Vervolgens heb je dan je eindbestemming bereikt. En ga je dood. In de Inca traditie, blijf je nog 8 dagen in deze wereld. Je lichaam ligt in de kamer en na die 8 dagen worden je kleren en jijzelf gewassen. Om het te ontdoen van alle energiestrengen.

In die 8 dagen gaat je Geest ‘onafgemaakte’ zaken afmaken. De Ayni herstellen. En Ayni staat voor spirituele wederkerigheid. Ayni is in deze traditie bijzonder belangrijk. Het kan zijn dat je Geest dus iemand gaat helen, of gaat vervelen met als doel deze Ayni te herstellen. En zo kom je altijd in de ‘Hanaq Pacha’. De hogere wereld (of ook wel Hemel). de Inca’s hebben geen zondaars en mensen die naar de Hel gaan.

Ik vind een zeer interessante gedachte. En het maakt mij nog bewuster van het leven in balans. In balans met mijn eigen doelen, visie en waarden. Maar ook in balans met mijn omgeving.